En toen was het stil …

Zomaar een dag in maart … of toch niet? 28 maart 2012, rond een uur of half acht, onderweg naar een repetitieavond in Den Haag. We verlaten de wijk, we verlaten het dorp aan de zuidzijde. Onwetend over de tragedie die daar rond deze tijd plaatsvindt.

Donderdag 29 maart lees ik voor het eerst het bericht in het plaatselijke sufferdje zoals ik dat oneerbiedig pleeg te noemen. 13 jarig meisje onderweg naar ziekenhuis toch overleden. Ik huiver bij de gedachte dat dit mijn eigen meisje zou kunnen zijn. Ik lees het artikel zeker twee keer. Deze jongedame, met nog een heel leven voor zich, is overleden nadat zij zelf het besluit had genomen uit dit leven te willen stappen. Ongeloof en totale stilte maken zich van mij meester. Geen idee wie het is, er is nog geen naam vermeld. Ik besluit eens op twitter te gaan kijken en kom al meteen op het twitter account van het meisje. Ik lees haar laatste uren, het verdriet, het uitzichtsloze van haar situatie, de wanhoop, je leest het allemaal terug. Ze sluit af met woorden in de trant van ik heb echt van jullie gehouden, doeg xx. En toen was het stil …

Niet veel later die ochtend krijg ik bericht van school en van een vriend. Het meisje krijgt een gezicht en een naam. Ik blijk haar van gezicht te kennen, gewoon van school, niet persoonlijk dus. Op de een of andere manier komt het hierdoor wel dichterbij. Dochterlief blijkt haar ook te kennen, ook vaag, geen vriendin of zo, gewoon van school. Dochterlief is na school op de plek geweest waar het meisje die avond daarvoor besloot een einde aan haar leven te maken. Er lagen al veel bloemen en kaarsen waren ontstoken. Een mooi gebaar. Het was er stil.

Ik vind het moeilijk voor te stellen hoe wanhopig je moet zijn om tot zo’n daad te komen, een situatie waarin blijkbaar geen sprankje hoop meer is, althans in het hoofd. In de media doen allerlei geruchten de ronde over bangalijstjes, maar de media nemen alles maar weer klakkeloos over blijkt al snel. Niemand weet er iets van. Waarom roepen we dan toch dit soort dingen? Roep als je het bewijs in handen hebt, als je een duidelijk verhaal hebt, maar ga geen geruchten doorschreeuwen. Hou je dan liever stil.

Ik denk de laatste dagen vaak aan haar, aan haar familie, aan haar echte vrienden. Die moeten kapot zijn, wat zeg ik, die moeten gek worden. Ze zullen misschien wel nooit weten wat er zich exact heeft voorgedaan in haar hoofd of misschien komen ze er wel achter. In huis, in de klas, ook daar is het nu even stil.

Tuurlijk het leven gaat door en ik zal het met de tijd waarschijnlijk vergeten. Maar opdit moment en de komende dagen gaan mijn gedachten uit naar Livia en naar hun, uit wiens gedachten ze nooit zal verdwijnen. Rust zacht meid. Afgaand op wat ik hoor en lees ben ik ervan overtuigd dat er meer liefde om je heen was, dan je zelf misschien beseft hebt. Het is er nu vast stil …

Een nummer voor mensen die het moeilijk hebben, mensen die het even niet zien zitten. Voor anderen gewoon een prachtig nummer. Hold on mensen, of ik jullie nou ken of niet, hold on … er is altijd ergens een plek waar liefde is.

Direct – Hold on

On a day like this, the feelings are so strong
Blinded by the dream, it’s hard for us to see
Will we count the cost of always wanting more
Never satisfied with what we had before

Don’t let it bring you down
There’s no need to hide
From feeling inside
You’ve got to hold on
And if you’re on your own
And the walls are closing
Remember the love
You’ve got to hold on

Deep inside ourselves we always feel the truth
That if we learn to give, we could learn to live
This could be our fade creating something new
Just give up all the past, and all that you knew

Don’t let it bring you down
There’s no need to hide
From feeling inside
You’ve got to hold on
And if you’re on your own
And the walls are closing
Remember the love
You’ve got to hold on
You’ve got to hold

Everybody needs someone
Gotta be a place we belong
Everybody needs something
All you need is to believe
Everybody needs someone
Gotta be a place we belong
Everybody needs something
All you need is to believe

Don’t let it bring you down
There’s no need to hide
From feeling inside
You’ve got to hold on
Don’t let it bring you down
There’s no need to hide From feeling inside
You’ve got to hold on
And if you’re on your own
And the walls are closing
Remember the love
You’ve got to hold on
And if you’re on your own
Don’t let it bring you down
You’ve got to hold on

Kriebels

Zou het de lente zijn? Zou het komen doordat het langer licht is? Wat het ook is … het veroorzaakt kriebels. Hebbie jeuk, moet je krabben! Ik hoor het je denken . Nee ik heb geen jeuk maar het kriebelt toch aan alle kanten. Wat? Ah … dat vraagt om een toelichting, heb ik meteen weer een blog.

Elk jaar is dit een tijd waarin het kwa werk een topdrukte is. Een lange periode van voorbereiden wordt langzaamaan afgesloten, de examens worden afgelegd, werk wordt ingeleverd, pen neerleggen, niet meer schrijven en papieren naar voren doorgeven. Althans, daar doet het me erg aan denken. Ik verlang nu naar het einde van deze periode.

Het is ook in deze tijd dat de dagen merkbaar lengen. Waar normaal de fietsroute tussen woon- en werkplek in het donker werd afgelegd, wordt deze weg nu af en toe zelfs in een voorzichtig, lente-achtig zonnetje gereden. Deels door het bos passeerde ik afgelopen week een roofvogel die zijn veren op de railing van de brug in orde aan het maken was. We wisselden een blik en het mooie dier vloog op om vervolgens iets boven me in een boom plaats te nemen. Op twee meter afstand bekeken we elkaar en besloot ‘ie dat het genoeg was. Blijkbaar was ik too big to handle. Maar dit voorval typeert de huidige state of mind. Genieten van al het moois wat er om je heen gebeurt.

Begon het jaar al mooi met een prachtige rol in een musical, zo zijn de voorbereidingen nu in volle gang voor de komende operette, begin november. Ik mag daar, voor het eerst, een rol in vervullen en geniet daar wekelijks van. Je voelt je meer betrokken bij alles, er wordt ook meer verwacht, en dat geeft een goed gevoel.
De muzikale kriebels komen ook tot uiting in het bezoeken van voorstellingen. Kortgeleden twee buitengewoon knappe producties mogen zien, Aida en Next to normal. Het gebeurt niet vaak dat een voorstelling me zo weet te raken, maar bij deze laatste was dat zeker het geval. Binnenkort voor het eerst een klassiek concert bijwonen, ook daar kijk ik naar uit. Kortom er is dit jaar veel nieuws onder de zon.
De concertenstroom begint ook weer op gang te komen. Binnenkort start De Dijk voor mij 2012 wat dat aangaat. Voorlopig staan daarnaast nog Guus Meeuwis en Doe Maar op het programma en … mijn jaarlijkse dag Parkpop. Vandaag wordt een deel van het programma van 2012 bekend gemaakt en ik merk ook hier kriebels. Ik kijk er weer naar uit en ben erg benieuwd welke namen dit jaar de moeite waard van het bezoeken zijn.

Nieuwe vriend(inn)en, ook een mooi voorbeeld, door nieuwe kansen te krijgen of nieuwe dingen te gaan doen, kom je ook in contact met nieuwe mensen. Het blijkt maar weer eens hoe raar het kan lopen in het leven en hoe ontmoetingen soms van kleine toevalligheden afhankelijk kunnen zijn. De hele discussie rond het al dan niet asocialer worden van mensen door toenemende internet toepassingen als twitter, facebook en dergelijke leg ik dan ook naast mij neer. Je bent er zelf bij hoe je hier mee omgaat, maar ik durf te beweren dat ook dit een extra dimensie aan mijn leven heeft gegeven. Virtuele vrienden reken ik dan ook zeker tot mijn rijtje van sociale contacten, en daarbij maakt het me dus geen bal uit of ik die wel of niet irl ontmoet. Het gaat erom hoe je met elkaar om gaat; behalve voor irl vrienden kun je ook voor virtuele vrienden klaar staan.

Kortom … het kriebelt of zoals ik ooit eens in een gedicht heb gelezen: het ruikt groen in de lentestruiken. Wat mij betreft is de lente begonnen en mag die koperen ploert aan de hemel gaan schijnen. Ik heb er zin an!

Daar gaan ze

Zondagavond, 29 januari, verlaten rond een uur of 10 ‘s avonds, drie mannen het theater. Bepakt en bezakt , niet met een plunjebaal, maar met een waanzinnige ervaring op zak, eentje die een onuitwisbare indruk zal nalaten. En niet alleen zij keren weer terug naar hun thuis, nee dat doen ook die circa 25 andere medewerk(st)ers van de musical uitvoering De Jantjes.

We gaan terug naar eerder die dag. ‘s Ochtends om half negen gaat de wekker. De Dolle ontwaakt. De avond ervoor een prima voorstelling gedraaid, maar vandaag moet het nog beter kunnen. Die nacht is de voorstelling zoals elke nacht de laatste dagen, zeker twee keer voorbij gekomen. Een ontbijt wordt gemaakt en voorzichtig wordt de stem geprobeerd … de Dolle blijkt een bas geworden, maar dan een met een rasp. Na het ontbijt wordt buiten alle gebruikelijke ochtendrituelen om, de tijd gevuld met het losmaken van alles wat maar vast zit in de keel. Toonladdertjes, liedjes zingen, rochelen en reutelen en tegen de tijd dat de Blauwe met de auto komt voorgereden gaat het de goede kant op.

In het theater komt ook de schele erbij en de eerste geintjes worden weer gemaakt. De sfeer is anders dan de andere dagen. Enerzijds is er het besef dat het de laatste voorstelling wordt, anderzijds overheerst de wil om alles eruit te halen wat erin zit, en daar is echt nog wel ruimte voor. Kleine puntjes worden doorgesproken, afspraken gemaakt en ook worden enkele foto’s gemaakt en dan … dan volgt weer de afzondering, de stilte, alle scenes en liedjes zingen door het hoofd, de spanning bouwt zich op. Het intro klinkt en het kippenvel schiet over de armen, de Dolle wordt er langzaam zelf dol van, meer spanning dan andere dagen, het moet niet doorslaan naar zenuwen. Is nergens voor nodig, de voorbereiding was goed, de teksten staan als een huis en de liedjes gaan uitstekend. De deuren van het cafe gaan open en de Jantjes doen hun intree. De meiden zijn er ook weer, net als de moeders, de vriendinnen, Leendert en de andere mannen. De Westertoren is de eerste halte van deze kippenvel-expres. Zachtjes wordt er meegezongen in de zaal. Tijdens de vriendschap is het zo stil, zelfs de spreekwoordelijke speld zou je kunnen horen vallen. Tranen biggelen hier en daar al backstage, de emotie begint de kop op te steken. Er wordt afscheid genomen, en niet alleen van zij die naar de Oost gaan. Bij elke dans, bij elke scene, bij elk nummer is het besef in de ogen te lezen … dit is de laatste draai, dit is de laatste ruzie, dit is de laatste keer. Doe Maar schiet door het hoofd, zij zongen het al, dit was de laatste keer.

De concentratie blijft hoog en dat komt alles alleen maar ten goede. Doorwerken naar het afscheid van de Blauwe, gekscherend wordt gezegd dat hij maar niet dood wilde gaan, elke keer weer een couplet, maar wel telkens van ongekende schoonheid en pure kracht. Terug naar Mokum, naar de top of the mountain, de Zee van tijd. Voor sommigen verreweg het hoogtepunt. De oogleden trillen en een traan wil zich naar buiten persen, maar wordt nog net tegengehouden. Dat lukt niet in de coulissen en naar later blijkt ook niet in het publiek. De aandelenkoers van de tissues stijgt. Dan valt het doek en kan er worden teruggekeken op een prachtige voorstelling en is men een bijzondere ervaring rijker. Hartverwarmend alle reacties na afloop van bekenden, maar met name ook van onbekenden. Vocht maakt zich meester van de ogen en is niet te keren. De spanning loopt weg, wat resteert zijn dierbare herinneringen, dierbare vriendschappen, oude en nieuwe.

Die drie mannen gaan met opgeheven hoofd de nacht in, vol trots, trots op hun club en trots op zichzelf. En behalve trots ook dankbaar, dankbaar voor alle mooie reacties, alle emotionele gevoelens en herinneringen die dit clupje bij mensen teweeg heeft kunnen brengen.

Tag: Knagende vragen

Je zit rustig thuis, voor te bereiden op wat komen gaat en dan gaan er toeters en bellen rinkelen: je bent getagt door Mich. Niks voor mij, kettingachtige zaken, ik doe dus ook zelden mee, maar Mich kan ik niets weigeren dus Mich: this one is 4 u

De regels 1. You must post these rules. 2. Each person must post 11 things about themselves on their blog. 3. Answer the questions the tagger set for you in their post, and create 11 questions for the people you tag to answer. 4. You have to choose 11 people to tag and link them on the post. 5. Go to their page and tell them you have linked him or her. 6. No tag backs. 7. No stuff in the tagging section about “you are tagged if you are reading this.” You legitimately have to tag 11 people.

Aangezien ik deze regels meer zie als richtlijn dan als plicht (het is tenslotte wel MIJN blog) overtreed ik de regels door niet verder te taggen, maar voel je vrij om hem over te nemen.

De vragen van Mich luidden als volgt:

1. Als je één ding (let op: één ding ) mocht veranderen aan je lichaam, wat zou dat dan zijn?
Het ding wat ik aan mijn lichaam zou willen veranderen is mijn linkerknie. Die is aan slijtage onderhevig. Een operatie van 3 jaar geleden heeft wel iets geholpen maar deze knie is altijd merkbaar aanwezig.

2. Waarvoor kan iemand je om 2 uur ‘s nachts wakker maken?
Oei dit klinkt banaal maar behalve in geval van noodsituaties bij vrienden of familie, mag je me any time wakker maken voor een broodje bal.

3. Wat is voor jou een regel die niemand mag overtreden?
De regel die je bij mij niet moet overtreden is “Niet liegen tegen Twiend Rob” … ik zal nog wel informeren naar de reden erachter maar die moet wel verdomde goed zijn.

4. Omschrijf jezelf in vier woorden
Lief, Loyaal, Zorgzaam, Twiend

5. Favoriete stad in Nederland en waarom?
Mijn favoriete stad is absoluut Den Haag. Ik ben er getogen en heb er heel wat mooie jaren doorgebracht, maar dat gezegd hebbende, zullen er vast nog wel meer mooie en fijne steden zijn in Nederland (ik denk hierbij aan Utrecht, Leiden, Maastricht).

6. Wat is een afknapper voor jou?
Er achter komen dat iemand niet eerlijk tegen me is geweest.

7. Waar hoop je over 10 jaar te staan?
Ik hoop het vooral nog steeds naar mijn zin te hebben en gezond te zijn. Daarnaast hoop ik dat mijn kinderen goed door de tienerjaren zijn gekomen, zonder al te grote gekkigheid of ellende en op het persoonlijke vlak hoop ik nog steeds lekker te kunnen optreden met mijn operette en musical cluppie. En laat ik vooral niet vergeten te vermelden dat ik nog steeds de soap die Mich heet kan volgen .

8. Je favoriete winkel?
Ik geloof niet dat ik een favoriete winkel heb waar ik kom. Ik hou ervan om te struinen door winkels en dat maakt dan niet uit of dat kleding, schoenen, dvd’s of zo zijn. Nou, wacht eens, een winkel die ik altijd zal induiken als ik hem tegenkom is de Slegte. Lekker struinen door rijen met 2e handsboeken en dan het liefst over theater, cabaret, muziek dat soort onderwerpen.

9. Heb je verslavingen?
Nee ik geloof niet dat ik verslavingen heb, ik heb ze wel gehad. Twitter was er een, spinning was er een (tot de knie saga). Ik vind wel een hoop dingen leuk of lekker maar om dat nou een verslaving te noemen.

10. Als je naar een eiland wordt gestuurd, wat zijn de vier dingen die je meeneemt?
- Mijn smartphone (ik ga ervan uit dat ik daar een prima wifi verbinding heb)
- Muziek, veel muziek
- Een gezellig iemand om met me mee te gaan
- Mijn creditcard

11. Als laatste, wie is jouw favoriete blogger?
Een eitje deze vraag … Mich natuurlijk

Brothers in arms

We schrijven de periode najaar 1990 tot het najaar 1991. Een roerige periode, de eerste golfoorlog is een feit, de angst voor het nieuwe onbekende en mijn militaire dienstplicht wordt voldaan. Na een opleidingsperiode van 4 maanden tot sergeant distribiteur/verzorging in Bussum koos ik er vrijwillig voor om naar het in Duitsland gelegen Seedorf te worden overgeplaatst. Een grote stap, zo’n 500 kilometer van huis, en veel kilometers af te leggen. Om het weekend heb ik een lang weekend en rijd ik de 500 kilometer op donderdagavond naar huis en maandagavond weer naar de kazerne om vervolgens weer een kleine 2 weken daar te verblijven.

In deze mooie tijd, want dat was het voor mij, heb ik een paar vriendschappen opgedaan die helaas na die tijd niet zijn voortgezet. De eerste was mijn kamergenoot,  een mede dienstplichtig lichaam uit Enschede. Er is nog een beetje mailcontact, maar that’s it. De ander was een beroepssergeant administrateur. Een goede gast uit de omgeving van Eindhoven, kale kop, barse stem maar een kerel met een hoop humor en een klein hartje.

Op een goede avond, in mijn herinnering was het zelfs een zondagavond stonden we aan het biljart. Bacootje erbij, balletje tikken en een beetje kletsen over thuis, over de familie en zo. In de Onderofficiersmess was in die tijd een videojukebox geplaatst waar redelijk veel gebruik van werd gemaakt. Mijn maat koos zocht in zijn zakken naar een munt en wierp die in de jukebox. Ik hoorden de beginklanken van een voor mij bekend nummer. Dire straits, goede muziek, erg populair en behoorlijke teksten overgoten met het zeer herkenbare gitaargeluid van Mark Knopfler. De houding van mijn collega veranderde. Ik zag een zekere ontroering in zijn ogen. We luisterden en keken het nummer uit. De ballen lieten we even voor wat het was.

Nadat de laatste klanken uit het apparaat waren verdwenen knikte ik naar hem en legde een hand op zijn schouder. “Bijzondere plaat?” vroeg ik. Wat toen volgde was een verhaal over zijn relatie met zijn vader. Zoals zoveel vader-zoon relaties had deze verhouding zijn moeilijke tijden gekend, maar was er nooit sprake van een grote afstand tussen beiden. Toen pa ziek werd, werd de band zo mogelijk alleen maar hechter en hadden ze veel troost in deze plaat. Voor elkaar door het vuur gaan in moeilijke tijd, er voor elkaar zijn. Dat komt voor in het leger, op missie, maar ook in het gewone leven. Ook ik kreeg een brok in mijn keel en was even stil. Er hoefde ook even niets gezegd te worden.

Het was een mooie zonnige avond in de zomer van 1991, een roerige periode zoals gezegd. Angst voor het nieuwe onbekende. Mijn maat ging voor korte tijd vrijwillig op missie naar het oorlogsgebied en voor mijn afzwaaien heb ik hem gelukkig nog teruggezien. Gelukkig dat ik afscheid van hem kon nemen, maar ook gelukkig omdat ik dankbaar ben voor de mooie tijd die we samen hebben doorgebracht en … voor het verhaal achter deze plaat. Tot op de dag van vandaag gaan mijn gedachten naar hem en zijn pa, naar die mess, naar die zondagavond in dat zonnetje. Ik denk er met warme gevoelens aan terug. Ik denk niet dat ik hem ooit nog zal tegenkomen … dan had ik daar toen aktie in moeten ondernemen … misschien is de herinnering ook wel het mooiste. Wat blijft … is de plaat Brothers in Arms!

These mist covered mountains
Are a home now for me
But my home is the lowlands
And always will be
Some day you’ll return to
Your valleys and your farms
And you’ll no longer burn
To be brothers in arms

Through these fields of destruction
Baptisms of fire
I’ve witnessed your suffering
As the battles raged higher
And though they hurt me so bad
In the fear and alarm
You did not desert me
My brothers in arms

There’s so many different words
So many different songs
We have just one world
But we live in different ones

Now the sun’s gone to hill
And the moon’s riding high
Let me bid you farewell
Every man has to die
But it’s written in the starlight
And every line on your palm
We’re fools to make war
On our brothers in arms

(Dire Straits – Brothers in arms)

Machteloos

Vandaag kreeg ik via een vriendin het bericht dat haar man, al sinds enige tijd, de woning heeft verlaten en een ander onderkomen heeft gezocht. Wellicht een tijdelijke maatregel, maar voorlopig wel een feit.

Aanleiding van de hele situatie schijnt twijfel te zijn over de huidige situatie en of dit het dan is, of het nog wel zo is als dat het is begonnen. Let wel, ik zeg schijnt, want ik heb mijn vriend er nog niet over gesproken. En ik gebruik hier ook terecht de term vriend, maar niet een waar de deur bij wordt platgelopen. Dit als gevolg van de geografische afstand. De eerst term die me door mijn kop schiet is midlife crisis. Tegelijkertijd besef ik me ook terdege dat dit wel heel makkelijk gedacht is.

Zelf heb ik ook zo mijn momenten en recentelijk nog behoorlijk met twijfels in mijn kop gezeten en zag ik mij genoodzaakt mij uit een bepaalde situatie (niet huiselijk!!!!) te moeten terugtrekken. Het was een van de moeilijkste momenten in mijn leven, ik moest mensen teleurstellen door voor mezelf te kiezen en dat is me komen te staan op gemengde reacties. Ergens begrijpelijk, de eigen overlevingsdrang moest voorrang krijgen, maar ook dat is moeilijk geweest. Het leverde ook weer wat op want ook van dit soort stuaties leer je, over jezelf en over anderen, maar wellicht is dat voor een andere keer nog schrijfvoer. Hoe het ook zij, achteraf is mijn keuze een juiste gebleken. Had het anders uitgepakt indien ik had doorgegrepen? Dat kan ik niet beantwoorden, maar ik denk van niet. Een totale twijfel over mijn eigen kunnen, over mijn zelfvertrouwen had zich in mijn kop van mij meester gemaakt en krijg dat er maar weer uit. Het uit moeten leggen heeft ook veel zweet en moeite gekost, niet in de laatste plaats omdat ik het zelf niet goed kon duiden. Ik kon de vinger ook niet 1 - 2 - 3 op de zere plek leggen, maar een ding was duidelijk, ik moest weg uit die situatie.

Hier gaat de lijn weer richting mijn vriend. Weg moeten uit een situatie. Zoals ik het hoor herken ik het, ook al betreft dit bij hem zijn huwelijk en bij mij niet. Nee, puur het geen andere uitweg zien. Machteloos staan.

En dat sta ik nu ook, machteloos. Ik heb uiteraard meteen contact gezocht met hem en hem alle hulp en steun geboden die ik kan bieden. Binnenkort ook bij zijn vrouw langs natuurlijk en laten we de kinderen niet vergeten. Want hij heeft het ongetwijfeld moeilijk, maar die mensen zitten ook machteloos aan de zijlijn en weten niet wat de toekomst brengen zal. Machteloos … it sucks … ik hoop dat ik iets voor iemand kan betekenen de komende tijd.

Verhuizen … of toch niet?

Social media en mijzelve zijn best wel van elkaar gaan houden. Ik loop zelden vooraan met nieuwe dingen maar uiteindelijk zal ik ze meestal wel even gaan proberen.

Het regenachtige weer en mijn jaarlijks terugkerende twijfel over het al dan niet aanhouden van een bepaalde account maakt dat ik een aantal door mij gebezigde media weer eens tegen het licht houd. Dat laatste is ook meteen het gevaarlijkste wanneer je schoon schip wilt maken.

Zo liep ik de site van blip.fm weer tegen het lijf. De afgelopen winter heb ik hier veel muziek van nu en vroeger geluisterd en gedraaid. De site leverde bij mij echter geregeld vastloop problemen en de tijd ontbrak ook om hier heel veel tijd in te steken … verwijderen dus.

Mijn blog op wordpress (deze dus), hier ben ik niet zo lang geleden mee gestart. Ik heb er een jaar of 5 of 6 geleden een gehad op weblog.nl maar daar was ik op een gegeven moment wel klaar mee. Deze nog niet en, hoewel niet zeer actief, voelt dit aan alsof ik pas aan het begin sta van iets.

Twitter, ook zo’n medium. Al sinds mijn vakantie weinig inspiratie om hier veel te delen. Ik lees aanzienlijk meer dan ik plaats, mijn nieuwsgierigheid wordt geregeld gekieteld, dus dan lees ik weer even verder. Daarbij komt dat als ik dit zou verwijderen, misschien een aantal mensen zou moeten missen uit mijn dagelijkse leven. Laten staan dus, niet verwijderen.

Facebook, geen twijfel. Hoewel ik de logica nog steeds ver te zoeken vind, is dit duidelijk een medium onder mijn vrienden die in opkomst is. Via facebook heb ik in het verleden wel intensief Farmville en Frontierville gespeeld, maar dit werden op een gegeven moment bijna dagtaken. Weg ermee, maar facebook zelf niet. Laten staan dus.

En dan een van mijn eerste social media ervaringen, hyves. Op hyves ben ik sinds facebook niet of nauwelijks actief meer. Het aantal contacten groeit niet, neemt eerder af doordat mensen verhuizen naar facebook. Ik besloot deze te gaan uitkleden. Foto’s, gadgets, tikken gaan eraan. Lidmaatschappen van een aantal fan hyves en zo ook, weg ermee. Dan maak ik een aanzienlijke fout … ik ga teruglezen … ik ga krabbels teruglezen. Hyves heeft deel uitgemaakt van de start van een paar zeer goede vriendschappen. Een vriendin is inmiddels naar facebook verkast en heeft zelf haar account verwijderd. Hiermee zijn haar krabbels dan ook meteen verleden tijd. Maar de ander, een goede vriend van me, heeft ook op zowel hyves als facebook zijn account maar heeft de hyve nog niet verwijderd. Ik ga dus teruglezen en kom geregeld niet meer bij van het lachen, of er komt zelfs een traan in mijn ogen als ik aan bepaalde momenten terug denk. Verdikkeme … dit kan ik toch niet weggooien????

Verhuizen, een goed idee. Schepen achter je verbranden niet … althans niet voor mij. Ja roept u maar: softie, watje, emotioneel schepsel … u doet maar … ik verwijder hem toch niet.